Για ένα παραφουσκωμένο αμάνικο

Από πολύ μικρή είχα απέχθεια στα αμάνικα. Η μητέρα μου προσπαθούσε μανιωδώς να μας τα φορέσει και δεν τα κατάφερνε παρά μόνο ελάχιστες φορές που το θερμόμετρο έφτανε τους 40 βαθμούς.

Το τοπίο άλλαξε όταν βγήκαν τα φανελάκια. Τα λάτρεψα, δεν ήταν δήθεν, ήταν απλά, βολικά και αεράτα. Έβγαζα ολόκληρα καλοκαίρια φορώντας μόνο φανελάκια.

Σήμερα, έχω πλέον και αμάνικα. Ζεσταίνομαι, θέλω το ντύσιμο μου να μη με πιέζει. Θέλω άνεση και ευρυχωρία. Παρόλα αυτά τα αμάνικα τα σιχαίνομαι ακόμα, αλλά μόνο στους άντρες. Εκτός αν είσαι έγχρωμος ράπερ, μπασκετμπολίστας ή κάποια άλλη κατηγορία που απλά το υποστηρίζει. Δεν είναι τρέλα. Κρύβει ολόκληρη θεωρία, αυτό το συναίσθημα.

Το αμάνικο είναι ένα ρούχο παγίδα για τους άντρες. Μπορεί να τους καταπιεί σε δευτερόλεπτα και αντί να το φορέσουν, να τους φορέσει. Είναι σχεδόν αδυσώπητο. Σου πλασάρει άνεση και cool αέρα, το φοράς και εξαφανίζεσαι μέσα στη σκόνη του δήθεν υπέρλαμπρου τύπου. Και όλο αυτό είναι απλά μια καλοδουλεμένη ψευδαίσθηση. Το ρούχο αυτό δεν μπορεί να συγκρατήσει τίποτα. Όσο και να το παραφουσκώνεις με το τεράστιο εγώ σου, αυτό θα αδειάζει συνεχώς από τις δύο τεράστιες τρύπες κοντά στη λαιμόκοψη.

Ίσως για όλα να φταίει η πολυπόθητη άνεση. Το δέχομαι. Στην περίπτωση αυτή, το αμάνικο λογικά θα πρέπει να συνοδεύεται από χαλαρότητα σε ολόκληρη την εμφάνιση και σε ορισμένες περιπτώσεις από πλαστική σαγιονάρα, του ψαρά.

pop-pen

Απλές πολυπλοκότητες

Ένα σύντομο ταξίδι, μια τυχαία συνομιλία δίπλα σου, μια καινούρια γνωριμία ή μια υπεραγαπημένη παρέα μπορεί να αλλάξει την κοσμοθεωρία σου. Μπορεί να τραβήξει λίγο τις κουρτίνες, για να κρυφοκοιτάξεις την αλήθεια. Και τότε: «Ω του θαύματος!» ανακαλύπτεις γιατί κάθε φορά που ακούς Bruno Mars και “Just the way you are” βγάζεις καρδούλες απ’ τα αυτιά.

Τα πράγματα είναι απλά. Πιο απλά, σχεδόν δεν γίνεται. Όταν πατάς γερά στα πόδια σου ερωτεύεσαι χαμόγελα, χαρακτήρες, εσωτερική λάμψη, τη μοναδικότητα μιας ύπαρξης που κουμπώνει με τη δικιά σου. Ερωτεύεσαι κοινώς, αυτό που ο άλλος είναι, μα πιο πολύ απ’ όλα λατρεύεις τις ισορροπίες που δημιουργούνται αυτόματα και κάνουν τη σχέση να κυλάει μοναδικά. Λίγο πριν τα πρώτα άντα, ξέρεις πολύ καλά ότι πολυπλοκότητες και εμπόδια δεν χωράνε πουθενά.

Μα η μεγάλη ανακάλυψη με βρήκε ανάσκελα σε ένα τεράστιο στρογγυλό πουφ, χωμένη μέσα σε μαξιλάρια, δια στόματος ζαχαρούχου φίλου. «Ξέρεις γιατί είμαστε 20 χρόνια μαζί; Γιατί κάθε πρωί που τη βλέπω, γελάω. Γιατί φεύγει, κάνω πάρτυ και μετά από λίγο μου λείπει. Γιατί την αγαπάω.» Και εδώ έρχεται η αναλαμπή και αναδύομαι από τα μαξιλάρια μου. «Προφανώς… την αγαπάς πραγματικά και άπειρα ερωτικά για να είστε μαζί.  Γιατί αν απλά τη νοιαζόσουν, θα της είχες ήδη πει ότι την αγαπάς πάρα πολύ, αλλά δεν είσαι πια ερωτευμένος και θα είχες χαθεί στο ηλιοβασίλεμα.» Αγάπη και έξοδος δεν συνδυάζονται. Το να μπλέκεις τους όρους είναι μόνο για ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Ξεκάθαρο. Άλλο αγάπη και άλλο συνήθεια, έννοια και όλα τα παρεμφερή.  Ή αλλιώς όπως είπαν και οι σοφές Hi5 άλλο αγάπη και άλλο σεξ.

pop-pen

Ελευθερία είναι η συνύπαρξη, να μπορείς να υπάρχεις αυθεντικά μαζί με όσα αγαπάς, χωρίς πιέσεις και καταναγκασμούς. Οτιδήποτε άλλο είναι ένα συνονθύλευμα μοναξιάς και φόβου.

Και τελικά ελευθερία είναι να υποστηρίζεις τον κόσμο που έχεις μέσα σου και ό,τι στήνεις με κόπο στην πορεία της ζωής σου.

Με άλλα λόγια, ελευθερία τι δύσκολο πράγμα και just sail away with me.

Στιγμές μαζί

Φίλοι, μια περίεργη κατηγορία ζωής που μαζί με την οικογένειά σου, θα σε κάνουν πάντα ευτυχισμένο. Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη μόλις κατέβηκα χθες απ’ το πλοίο και είδα δυο αγαπημένα πρόσωπα σε ένα κατακόκκινο αυτοκίνητο να με περιμένουν. Ευτυχία. Αυτό ένιωσα, γιατί ήταν απλά εκεί, όπως κάθε φορά. Γιατί ξέρω πάντα που να στραφώ. Γιατί το μαζί μοιάζει ατέρμονο, χωρίς πιέσεις και καταναγκασμούς.


Και ύστερα στο κλασικό μαγαζί, οι δυο μας όπως παλιά να συζητάμε, να ακουμπάμε ο ένας το βάρος του στον άλλον και να καταλήγει σε γέλιο. Γιατί μεγαλώσαμε μαζί και λίγο πριν κλείσουμε όλοι τα 30 είμαστε πάντα μαζί.


Δυο μέρες πιο πριν ένα μήνυμα από την Γερμανία, που νοσταλγεί αμέριστα τον ήλιο και κάθε φωτογραφία των νησιών μας είναι για εκείνη βελάκι στην καρδιά, μου γεμίζει ένα σαββατοκύριακο του Ιουλίου χωρίς πολλές συζητήσεις. Το ραντεβού κλείστηκε σε 5 λεπτά, ο προορισμός αγαπημένος, η προσμονή τεράστια και η καρδιά μου κόκκινη από αγάπη. Γιατί η ξενιτεμένη μου φίλη είναι σαν να μην έφυγε ποτέ, γιατί κάθε φορά που θα την βλέπω, κάθε φορά που θα μιλάμε δεν θα έχει αλλάξει τίποτα. Όλα θα ναι όπως τότε που καθόμασταν στο ίδιο θρανίο.


Και φτάνουμε στο σήμερα. Μέρα επιστροφής στη δουλειά και από τον ήλιο της Μυκόνου, απότομη προσγείωση στην Αθηναϊκή συννεφιά. Μόλις έχω καθίσει στο γραφείο, με ένα σωρό email να περιμένουν ανταπόκριση. 3 Ιουνίου. Κάτι μου λέει αυτή η ημερομηνία αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι, μέχρι το μήνυμα ενός καινούριου σχετικά φίλου. Μόλις έκλεισα ένα χρόνο εταιρικής παρουσίας, μια τεράστια στιγμή που φουσκώνει ελπίδες για το μέλλον. Μα το πιο σημαντικό είναι που η ζωή μου είναι γεμάτη στιγμές.

pop-pen

image

filoi