Απλές πολυπλοκότητες

Ένα σύντομο ταξίδι, μια τυχαία συνομιλία δίπλα σου, μια καινούρια γνωριμία ή μια υπεραγαπημένη παρέα μπορεί να αλλάξει την κοσμοθεωρία σου. Μπορεί να τραβήξει λίγο τις κουρτίνες, για να κρυφοκοιτάξεις την αλήθεια. Και τότε: «Ω του θαύματος!» ανακαλύπτεις γιατί κάθε φορά που ακούς Bruno Mars και “Just the way you are” βγάζεις καρδούλες απ’ τα αυτιά.

Τα πράγματα είναι απλά. Πιο απλά, σχεδόν δεν γίνεται. Όταν πατάς γερά στα πόδια σου ερωτεύεσαι χαμόγελα, χαρακτήρες, εσωτερική λάμψη, τη μοναδικότητα μιας ύπαρξης που κουμπώνει με τη δικιά σου. Ερωτεύεσαι κοινώς, αυτό που ο άλλος είναι, μα πιο πολύ απ’ όλα λατρεύεις τις ισορροπίες που δημιουργούνται αυτόματα και κάνουν τη σχέση να κυλάει μοναδικά. Λίγο πριν τα πρώτα άντα, ξέρεις πολύ καλά ότι πολυπλοκότητες και εμπόδια δεν χωράνε πουθενά.

Μα η μεγάλη ανακάλυψη με βρήκε ανάσκελα σε ένα τεράστιο στρογγυλό πουφ, χωμένη μέσα σε μαξιλάρια, δια στόματος ζαχαρούχου φίλου. «Ξέρεις γιατί είμαστε 20 χρόνια μαζί; Γιατί κάθε πρωί που τη βλέπω, γελάω. Γιατί φεύγει, κάνω πάρτυ και μετά από λίγο μου λείπει. Γιατί την αγαπάω.» Και εδώ έρχεται η αναλαμπή και αναδύομαι από τα μαξιλάρια μου. «Προφανώς… την αγαπάς πραγματικά και άπειρα ερωτικά για να είστε μαζί.  Γιατί αν απλά τη νοιαζόσουν, θα της είχες ήδη πει ότι την αγαπάς πάρα πολύ, αλλά δεν είσαι πια ερωτευμένος και θα είχες χαθεί στο ηλιοβασίλεμα.» Αγάπη και έξοδος δεν συνδυάζονται. Το να μπλέκεις τους όρους είναι μόνο για ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Ξεκάθαρο. Άλλο αγάπη και άλλο συνήθεια, έννοια και όλα τα παρεμφερή.  Ή αλλιώς όπως είπαν και οι σοφές Hi5 άλλο αγάπη και άλλο σεξ.

pop-pen

Ελευθερία είναι η συνύπαρξη, να μπορείς να υπάρχεις αυθεντικά μαζί με όσα αγαπάς, χωρίς πιέσεις και καταναγκασμούς. Οτιδήποτε άλλο είναι ένα συνονθύλευμα μοναξιάς και φόβου.

Και τελικά ελευθερία είναι να υποστηρίζεις τον κόσμο που έχεις μέσα σου και ό,τι στήνεις με κόπο στην πορεία της ζωής σου.

Με άλλα λόγια, ελευθερία τι δύσκολο πράγμα και just sail away with me.

Στιγμές μαζί

Φίλοι, μια περίεργη κατηγορία ζωής που μαζί με την οικογένειά σου, θα σε κάνουν πάντα ευτυχισμένο. Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη μόλις κατέβηκα χθες απ’ το πλοίο και είδα δυο αγαπημένα πρόσωπα σε ένα κατακόκκινο αυτοκίνητο να με περιμένουν. Ευτυχία. Αυτό ένιωσα, γιατί ήταν απλά εκεί, όπως κάθε φορά. Γιατί ξέρω πάντα που να στραφώ. Γιατί το μαζί μοιάζει ατέρμονο, χωρίς πιέσεις και καταναγκασμούς.


Και ύστερα στο κλασικό μαγαζί, οι δυο μας όπως παλιά να συζητάμε, να ακουμπάμε ο ένας το βάρος του στον άλλον και να καταλήγει σε γέλιο. Γιατί μεγαλώσαμε μαζί και λίγο πριν κλείσουμε όλοι τα 30 είμαστε πάντα μαζί.


Δυο μέρες πιο πριν ένα μήνυμα από την Γερμανία, που νοσταλγεί αμέριστα τον ήλιο και κάθε φωτογραφία των νησιών μας είναι για εκείνη βελάκι στην καρδιά, μου γεμίζει ένα σαββατοκύριακο του Ιουλίου χωρίς πολλές συζητήσεις. Το ραντεβού κλείστηκε σε 5 λεπτά, ο προορισμός αγαπημένος, η προσμονή τεράστια και η καρδιά μου κόκκινη από αγάπη. Γιατί η ξενιτεμένη μου φίλη είναι σαν να μην έφυγε ποτέ, γιατί κάθε φορά που θα την βλέπω, κάθε φορά που θα μιλάμε δεν θα έχει αλλάξει τίποτα. Όλα θα ναι όπως τότε που καθόμασταν στο ίδιο θρανίο.


Και φτάνουμε στο σήμερα. Μέρα επιστροφής στη δουλειά και από τον ήλιο της Μυκόνου, απότομη προσγείωση στην Αθηναϊκή συννεφιά. Μόλις έχω καθίσει στο γραφείο, με ένα σωρό email να περιμένουν ανταπόκριση. 3 Ιουνίου. Κάτι μου λέει αυτή η ημερομηνία αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ τι, μέχρι το μήνυμα ενός καινούριου σχετικά φίλου. Μόλις έκλεισα ένα χρόνο εταιρικής παρουσίας, μια τεράστια στιγμή που φουσκώνει ελπίδες για το μέλλον. Μα το πιο σημαντικό είναι που η ζωή μου είναι γεμάτη στιγμές.

pop-pen

image

filoi

Το φαινόμενο του κοτετσιού

Παίρνοντας ως δεδομένο ότι ο άνθρωπος είναι ένα έλλογο ζώο, η αναγωγή στο ζωικό βασίλειο είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να εξηγήσεις ανθρώπινες συμπεριφορές.

Κάπως έτσι γυρνάω χρόνια πίσω στην αυλή της γιαγιάς μου. Εκεί που πέρασα ατέλειωτες ώρες να διώχνω τις κότες απ’ το κοτέτσι, να βάζω κουρτίνες και να στήνω το δικό μου σπιτικό κάνοντας έξωση στον κακαριστό πουπουλένιο πληθυσμό. Φυσικά με το που έφευγα εκείνες επέστρεφαν και κατέστρεφαν ό,τι είχα φτιάξει. Συνεπώς από κοτέτσια ξέρω πολλά και μπορώ αρκετά εύκολα να αναλύσω το συγκεκαλυμμένο φαινόμενο του κοτετσιού που χτυπάει κυρίως ερωτικές σχέσεις.

Έχουμε λοιπόν ένα κοτέτσι που αποτελείται συνήθως από 2-3 κόκκορες και άπειρες κότες. Βρίσκονται κλεισμένοι εκεί, με μειωμένες επιλογές να καταπιέζουν και να καταπιέζονται. Τη μέρα οι κόκκορες, έχουν συνήθως τη δυνατότητα να βολτάρουν στην αυλή και να φλερτάρουν σε ανοιχτό χώρο, ενώ οι δύσμοιρες κότες κατά πλειοψηφία πρέπει να φροντίζουν τα αυγά. Στο κοτέτσι οι κόκκορες έχουν ξεκάθαρα ηγετικό ρόλο και συντηρούν μία νωχελική και απόλυτα βαρετή ισορροπία.

Κάποια στιγμή κάνουν την εμφάνιση τους τρεις αλανιάρες κότες. Γεμάτες αυτοπεποίθηση, λάμψη και ενέργεια, περνάνε αγέρωχα μπροστά από το κοτέτσι χωρίς να νοιάζονται για τα σαλιάρικα βλέμματα των κοκκόρων. Οι κόκκορες τότε εγκαταλείπουν το κοτέτσι  τις ακολουθούν και γνωρίζουν έναν διαφορετικό κόσμο γεμάτο ελευθερία και πραγματικά συναισθήματα πέρα από συμβατικά πρέπει και ανασφάλειες. Ώσπου ξαφνικά τα πράγματα αλλάζουν. Οι κόκκορες μη μπορώντας να διαχειριστούν τη νέα τους πραγματικότητα τρελαίνονται. Στροβιλίζονται γύρω από τον εαυτό τους και παίζουν παιχνίδια εξουσίας και καικαλαϊσμού. Οι αλανιάρες κότες δεν μπορούν να καταλάβουν. Όλα αυτά είναι πέρα από τη δική τους κοσμοθεωρία. Παρατηρούν, δίνουν χρόνο και συχνά αποχωρούν, αφήνοντας πίσω τους κόκκορες μπλεγμένους σε ένα ατέρμονο κουβάρι που τύλιξαν γύρω τους μόνοι τους.

Η ελευθερία είναι μια δύσκολη πρακτική των σχέσεων. Κάποιοι γεννιούνται με αυτή μέσα τους, κάποιοι άλλοι την αναζητούν, την φτάνουν και τη  χάνουν στη διαχείριση, ενώ κάποιοι άλλοι δεν την θέλουν καν.

pop-pen