Loading…

Είναι περίεργο και ταυτόχρονα μαγικό το πώς ένα τραγούδι σε στροβιλίζει μέσα σου, σε βουτάει με το έτσι θέλω στον εαυτό σου και τελικά σε πετάει έξω σχεδόν ολοκαίνουριο. Έτσι λίγο πριν χωθώ για τα καλά στον υπολογιστή μου και υπό τον ήχο του sail away, ξαναγυρίζω πίσω στο καλοκαίρι μου. Εκεί που το μυαλό μου είναι ακόμα κολλημένο. Στις ατέλειωτες παραλίες, στα ελαφρώς κρύα νερά, στους αγαπημένους ανθρώπους, στο νησί μου.


Τυπικά και βάση προδιαγραφών το καλοκαίρι αυτό θα έπρεπε να είναι δύσκολο και με γερές δόσεις θλίψης. Είναι δύσκολο να αλλάζεις ζωή, να υποχρεώνεσαι να πετάξεις κομμάτια σου και να συνεχίζεις. Πρόκειται για μια πολύπλοκη διαδικασία και μια από τις λίγες φορές που πρέπει να βγάλεις κάθε φίλτρο και να δεις την πραγματικότητα στην απόλυτη και μίζερη γύμνια του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.


Και είναι αυτές οι στιγμές που θες να δεις αυτή τη σκηνή γιατί πρέπει, αλλά παράλληλα χρειάζεσαι κάποιον να σου κρατάει το χέρι. Είναι σαν τα εμβόλια που έκανα μικρή και έβαζα τον μπαμπά μου να με παίρνει αγκαλιά και να μου σφίγγει το κεφάλι. Mέχρι που ανακάλυπτα ότι ήταν απλά ένα σύντομο τσίμπημα. Είναι ακριβώς αυτή η στιγμή που βλέπεις τα δικά σου υπέροχα πλάσματα. Όλα αυτά τα χέρια που απλώνονται και σε κρατάνε, κάνοντας τις στιγμές σου μαγικές και την ευτυχία μονόδρομο.


Και κάπως έτσι οι προδιαγραφές άλλαξαν. Το καλοκαίρι μου ξεκίνησε νωρίς και ήταν υπέροχο. Ένα από τα πιο όμορφα καλοκαίρια της ζωής μου. Γεμάτο όμορφους ανθρώπους και υπέροχες στιγμές. Σαν τα παιδικά μου καλοκαίρια, που έπειτα από 3 μήνες χαμένη κάπου στο κέντρο της Νάξου, επέστρεφα πίσω χαρούμενη και έτοιμη για τα καινούρια μου σχέδια και τα άπειρα θα για τον χρόνο που έρχεται.


Μόνο που για πρώτη φορά στην αλλοπρόσαλλη ύπαρξη μου, τώρα το σχέδιο είναι αριστοτεχνικά δρομολογημένο. Μπαίνω στα 30 με λιγότερα θα. Τα σχέδιά μου είναι σε κατάσταση ελεγχόμενου loading…


pop-pen

Για ένα παραφουσκωμένο αμάνικο

Από πολύ μικρή είχα απέχθεια στα αμάνικα. Η μητέρα μου προσπαθούσε μανιωδώς να μας τα φορέσει και δεν τα κατάφερνε παρά μόνο ελάχιστες φορές που το θερμόμετρο έφτανε τους 40 βαθμούς.

Το τοπίο άλλαξε όταν βγήκαν τα φανελάκια. Τα λάτρεψα, δεν ήταν δήθεν, ήταν απλά, βολικά και αεράτα. Έβγαζα ολόκληρα καλοκαίρια φορώντας μόνο φανελάκια.

Σήμερα, έχω πλέον και αμάνικα. Ζεσταίνομαι, θέλω το ντύσιμο μου να μη με πιέζει. Θέλω άνεση και ευρυχωρία. Παρόλα αυτά τα αμάνικα τα σιχαίνομαι ακόμα, αλλά μόνο στους άντρες. Εκτός αν είσαι έγχρωμος ράπερ, μπασκετμπολίστας ή κάποια άλλη κατηγορία που απλά το υποστηρίζει. Δεν είναι τρέλα. Κρύβει ολόκληρη θεωρία, αυτό το συναίσθημα.

Το αμάνικο είναι ένα ρούχο παγίδα για τους άντρες. Μπορεί να τους καταπιεί σε δευτερόλεπτα και αντί να το φορέσουν, να τους φορέσει. Είναι σχεδόν αδυσώπητο. Σου πλασάρει άνεση και cool αέρα, το φοράς και εξαφανίζεσαι μέσα στη σκόνη του δήθεν υπέρλαμπρου τύπου. Και όλο αυτό είναι απλά μια καλοδουλεμένη ψευδαίσθηση. Το ρούχο αυτό δεν μπορεί να συγκρατήσει τίποτα. Όσο και να το παραφουσκώνεις με το τεράστιο εγώ σου, αυτό θα αδειάζει συνεχώς από τις δύο τεράστιες τρύπες κοντά στη λαιμόκοψη.

Ίσως για όλα να φταίει η πολυπόθητη άνεση. Το δέχομαι. Στην περίπτωση αυτή, το αμάνικο λογικά θα πρέπει να συνοδεύεται από χαλαρότητα σε ολόκληρη την εμφάνιση και σε ορισμένες περιπτώσεις από πλαστική σαγιονάρα, του ψαρά.

pop-pen

Απλές πολυπλοκότητες

Ένα σύντομο ταξίδι, μια τυχαία συνομιλία δίπλα σου, μια καινούρια γνωριμία ή μια υπεραγαπημένη παρέα μπορεί να αλλάξει την κοσμοθεωρία σου. Μπορεί να τραβήξει λίγο τις κουρτίνες, για να κρυφοκοιτάξεις την αλήθεια. Και τότε: «Ω του θαύματος!» ανακαλύπτεις γιατί κάθε φορά που ακούς Bruno Mars και “Just the way you are” βγάζεις καρδούλες απ’ τα αυτιά.

Τα πράγματα είναι απλά. Πιο απλά, σχεδόν δεν γίνεται. Όταν πατάς γερά στα πόδια σου ερωτεύεσαι χαμόγελα, χαρακτήρες, εσωτερική λάμψη, τη μοναδικότητα μιας ύπαρξης που κουμπώνει με τη δικιά σου. Ερωτεύεσαι κοινώς, αυτό που ο άλλος είναι, μα πιο πολύ απ’ όλα λατρεύεις τις ισορροπίες που δημιουργούνται αυτόματα και κάνουν τη σχέση να κυλάει μοναδικά. Λίγο πριν τα πρώτα άντα, ξέρεις πολύ καλά ότι πολυπλοκότητες και εμπόδια δεν χωράνε πουθενά.

Μα η μεγάλη ανακάλυψη με βρήκε ανάσκελα σε ένα τεράστιο στρογγυλό πουφ, χωμένη μέσα σε μαξιλάρια, δια στόματος ζαχαρούχου φίλου. «Ξέρεις γιατί είμαστε 20 χρόνια μαζί; Γιατί κάθε πρωί που τη βλέπω, γελάω. Γιατί φεύγει, κάνω πάρτυ και μετά από λίγο μου λείπει. Γιατί την αγαπάω.» Και εδώ έρχεται η αναλαμπή και αναδύομαι από τα μαξιλάρια μου. «Προφανώς… την αγαπάς πραγματικά και άπειρα ερωτικά για να είστε μαζί.  Γιατί αν απλά τη νοιαζόσουν, θα της είχες ήδη πει ότι την αγαπάς πάρα πολύ, αλλά δεν είσαι πια ερωτευμένος και θα είχες χαθεί στο ηλιοβασίλεμα.» Αγάπη και έξοδος δεν συνδυάζονται. Το να μπλέκεις τους όρους είναι μόνο για ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Ξεκάθαρο. Άλλο αγάπη και άλλο συνήθεια, έννοια και όλα τα παρεμφερή.  Ή αλλιώς όπως είπαν και οι σοφές Hi5 άλλο αγάπη και άλλο σεξ.

pop-pen

Ελευθερία είναι η συνύπαρξη, να μπορείς να υπάρχεις αυθεντικά μαζί με όσα αγαπάς, χωρίς πιέσεις και καταναγκασμούς. Οτιδήποτε άλλο είναι ένα συνονθύλευμα μοναξιάς και φόβου.

Και τελικά ελευθερία είναι να υποστηρίζεις τον κόσμο που έχεις μέσα σου και ό,τι στήνεις με κόπο στην πορεία της ζωής σου.

Με άλλα λόγια, ελευθερία τι δύσκολο πράγμα και just sail away with me.