Η αιώνια φαγούρα
Όταν ήμουν μικρός είχα μια τρομερή αλλεργία που με ταλαιπωρούσε χρόνια, θα την περιέγραφα σαν μία βίαιη μορφή ανεμοβλογιάς, χωρίς τις κοκκινίλες, αλλά με μια πάντα ανικανοποίητη φαγούρα, ήταν το “τέρας’ των παιδικών μου χρόνων. Ποτέ δεν βρήκα τι μου προκαλούσε την αλλεργία, ήξερα μόνο ότι με άφηνε ολόκληρα βράδια άυπνο, γεμάτο σημάδια, άλλες φορές μεγάλα άλλες μικρά. Η ανακούφιση όταν τάιζα το “τέρας” ήταν εκστατική, μια καταστροφική απόλαυση, χάιδευα το”τέρας” καταστρέφοντας το δέρμα μου. Φυσικά δεν σταμάταγε εκεί, με το που ηρεμούσε για λίγο η φαγούρα, επέστρεφε ακόμα χειρότερη, μάταια προσπαθούσα να αντισταθώ, με βασάνιζε και εγώ πάντα λύγιζα προσπαθώντας να ικανοποιήσω την δίψα της, ανοίγοντας παλιές και νέες πληγές, μέχρι που το δέρμα μου είχε τελείως διαλυθεί και οι κινήσεις μου γίνονταν με πολύ δυσκολία, καθώς οι κλειδώσεις μου ήταν το αγαπημένο σημείο τροφής του “τέρατος”.
Θυμάμαι ότι ντρεπόμουν για τις πληγές μου, για το γεγονός ότι με εξοστράκιζαν από μία φυσιολογική ζωή, καθώς οι τόσες πληγές με δυσκόλευαν στο να λυγίσω τις κλειδώσεις μου, με εμπόδιζαν να παίξω, και το χειρότερο ήταν ότι κάναν το καλοκαίρι την χειρότερη εποχή για μένα, καθώς δεν μπορούσα να χαρώ την θάλασσα γιατί η οποιαδήποτε επαφή με το αλάτι της απλά με διέλυε, αλλά τις περισσότερες πείσμωνα και δεν έκανα το χατίρι στην αλλεργία, και έτσι βουτούσα όσο επίπονο και ας ήταν. Ήμουν παιδί και δεν δεχόμουν τίποτα να μου το στερήσει αυτό. Είχα πάει και σε διάφορους γιατρούς και ο καθένας είχε την δικιά του θεωρία για το τι προκαλεί την αλλεργία αλλά ποτέ κάνεις δεν το βρήκε, άλλοι έλεγαν η σοκολάτα άλλοι έλεγαν τα αυγά,τα συμπεράσματα που θα έβγαζα και μόνος μου σήμερα στο ίντερνετ. Η μόνη προσωρινή λύση ήταν μια αλοιφή κορτιζόνης, η οποία με ανακούφιζε για 20-30 λεπτά, ίσα ίσα μέχρι να με πάρει ο ύπνος, αλλά μερικές φορές κι αυτή δεν ήταν αρκετή.
Με τα χρόνια έμαθα πρώτα να ζω μαζί του, Με βοήθησε πολύ και η μόδα του “χιπ χοπ” τότε, καθώς τα φαρδιά ρούχα κάναν την ζωή μου ελαφρώς πιο εύκολη. Μετά έμαθα να το ελέγχω, να αντιστέκομαι στις ορμές, και έβλεπα τις πληγές να εξαφανίζονται σιγά σιγά από πάνω μου, ώσπου μια μέρα μετά από κάποια χρόνια δεν υπήρχε ίχνος τους. Έκανε 2-3 επανεμφανίσεις αλλά ποτέ στην ίδια έκταση, ποτέ σε σημείο να μπορέσει να μου στερήσει κάτι, αλλά για καλό και για κακό όταν με πιάνει φαγούρα στην πλάτη ζητάω από κάποιον φίλο να με ξύσει καθώς τα δικά μου χέρια ακόμα τα φοβάμαι.
Τα χρόνια περάσανε με το “τέρας” να κοιμάται αλλά η μοίρα ήθελε να ξανασυναντηθούμε, κι έτσι βρήκε άλλον τρόπο να επιστρέψει, έναν πιο ύπουλο τρόπο. Δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος στα κάποτε ευάλωτα σημεία μου και αποφάσισε να τρυπώσει πιο βαθιά, σε ένα μέρος που όταν ήμουν παιδί είχα την τύχη να μην χρειάζεται να το θωρακίσω όπως έκανα με τις κλειδώσεις μου. Το ‘τέρας´, αυτή η αιώνια φαγούρα, βρήκε μια φρέσκια πληγή να ταλαιπωρήσει, πλέον με προστάζει να ξύνω την πληγή που έχω αποκτήσει στην καρδιά, εκεί που κάποτε ζούσε ένας ολόκληρος άνθρωπος, που άφησε το χάλασμα για να βρει φωλιά η αιώνια φαγούρα. Τόσα χρόνια προόδου χαμένα. Το ΄τέρας’ προστάζει, και έτσι ξεκινάω να ψάχνω, να μαθαίνω, να στεναχωριέμαι, να θυμώνω, να ξύνω την πληγή με μανία, μπας και ικανοποιηθεί η δίψα της και με αφήσει πάλι ήσυχο, αλλά μάταια προσπαθώ. Το “τέρας” πλέον ξέρει τι μου προκαλεί την φαγούρα και το χρησιμοποιεί συνέχεια, κάνοντας αδύνατο το να σταματήσω, βλέπεις ήταν χρόνια ατάιστο και απαιτεί όλο και περισσότερα δίχως το “ξύσιμο” να προσφέρει την ανακούφιση που κάποτε ένιωθα, παρά μόνο προκαλεί στην πληγή περισσότερο πόνο.
Κάποιες φορές καταφέρνω να αντισταθώ, έχω βρει την “αλοιφή κορτιζόνης” σε ταξίδια, στο να κάνω νέα πράγματα συνεχώς, διότι όταν κάνω το λάθος να σταματήσω και αρχίζω να σκέφτομαι η φαγούρα επιστρέφει. Θέλει να με διαλύσει και εγώ την αφήνω, την αφήνω να μου στερεί πράγματα. Έχω μάθει να μην εμπιστεύομαι τα χέρια μου για να δώσω λύση στην φαγούρα, γιατί αυτά ήταν το ‘όπλο’ που χρησιμοποίησε η αλλεργία στα παιδικά μου χρόνια, και έτσι σε κάθε άνθρωπο που συναντώ ελπίζω να βρω αυτό το χέρι που θα ξεδιψάσει την φαγούρα, χωρίς να ανοίξει νέες πληγές. Μέχρι να βρεθεί αυτό το χέρι, θα συνεχίσω να μαθαίνω να ζω με το ‘τέρας’, μόνο που αυτή την φορά είμαι πιο τυχερός απ’ ότι ήμουν στα παιδικά μου χρόνια. Έχω 2-3 ανθρώπους κοντά μου που γνωρίζουν για την πληγή και υπομονετικά μου δείχνουν τον τρόπο, και αυτό μου αφήνει μία πολύ καλύτερη αίσθηση από την αλοιφή κορτιζόνης που είχα κάποτε, και ευτυχώς για εμένα αυτοί οι άνθρωποι δεν τελειώνουν μετά από 2-3 περάσματα.
Και ποιος ξέρει ίσως το χέρι που ψάχνω να μην είναι το χέρι που νομίζω, ίσως να είναι πολλά χέρια που το καθένα ανακουφίζει με τον δικό του τρόπο. Ίσως στο τέλος να μάθω να χρησιμοποιώ ξανά τα δικά μου χέρια.
Ο Άγνωστος Χ.Π(ΣΙ)
